Küçüklüğümün Maraton Koşuları

Her Telden
10 Ocak 2013
1.520 OKUNMA
8 YORUM
Facebook
Twitter
Google +

Işıkları Kapatıp Kaçmak

Çocukluk dönemi unutulmazlarının başında gelen olaydır; “ ışıkları kapatıp içeri kaçmak “.

Garip bir telepatiyle çoğumuzun çocukluğunun uzun bir döneminde yaşadığı durum aslında. Çok stresliydi nedense, adrenalin ışığın kapandığı anda tavan yapıyordu.

Küçükken tarafımdan da çokça gerçekleştirilmiştir. Ortamın kararmasından mütevellit , bir an önce ışığın bulunduğu güvenli bir bölgeye kaçış tek düşüncemizdi. Çocuklukta yapılan en masum harekettir fakat altında yatan düşünce nedir ?

Karanlık güçlere yakalanmadan güvenli bölgeye girmek tabiki. Gerçekten bir ara fena halde kafayı taktığımı hatırlıyorum bu olaya. Çok zevkli de oluyordu ne yalan söyleyim.

 

Düşünüyorum da öyle hızlı koştuğum zamanlar olurdu ki bazen ışığı bile kapatamazdım.  Bırakın kapatmayı, açık kaldığının bile farkına varmazdım. Salona geldiğimde “oğlum git o ışığı kapat “ sesi yüreğimi ağzıma getirirdi.

Koşarken/kaçarken ayaklarım yere basmazdı, uçardım resmen. Gidip ışığı kapattığımda o kadar paniklerdim ki kaçış koşusu esnasında arada bir zıplardım. Kimi zaman şarkı söyleyerek koştuğum da olurdu.

 

Ama mesele koşmakta değil. Asıl mesele dört nala koşarken salona yaklaştıkça yavaşlayıp normal adımlara başlayıp aileye korktuğunu hissettirmemekten geçiyor. İçeriye öyle koşarak girmek olmazdı, salona girildiğinde hiçbir şey yokmuş havasına bürünmek öyle kolay bir şey değildi.

Bir de bunun banyonun kapısını hızlıca kapatıp çıkma versiyonu vardı :)

O ne güzel çocukluktu öyle ya. Düşündükçe insanı kısa bir süre güldürüp sonra hüzünlendiriyor bak :) Ne güzel ve amaçsızca geçirilen günlerdi be..

NOT : Artık lambayı kapatıp öyle mutfaktan salona koşmuyorum :) Seneler geçti içeri koştuğum dönemlerin üzerinden, artık öyle ki lamba açılınca karanlığa koşar hale geldim…

Facebook
Twitter
Google +

ÖNCEKİ YAZI

«

SONRAKİ YAZI

»

YORUMLAR

  1. Tahsin SUNGUR

    O gereksiz atraksiyonu çoğumuz yaşamıştır elbet. Çok seriydim abi, hızlı bi şekilde içeri koşar korktuğumu kimseye belli etmeden yerime geçer otururdum. Çoğu zaman lavaboda biri varken kapıya saklanır çıktığında korkuturdum :D Laf yerdim orası ayrı da.. Aaah ah.. :D

  2. Kara Bilal

    ah o cocukluk ah:) az kosmadık az ucmadık dıkenlı derelere bisikletle:)

  3. y.emre Yazar

    @Tahsin SUNGUR ama heyecanlıydı :)

    @Kara Bilal Abi arkası tümsek değildir sen sür dememle kendimizi yerde bulmamızi :)

  4. Server Bedii

    Hocam nerden aklına geliyor böyle anılar :)
    Aynen bende ışığı kapatıp koşardım dört nala :)
    Acaba bunun altında yatan psikolojik durum ne valla üniversitelerde tez konusu olacak kadar önemli bence :)

  5. y.emre Yazar

    @Server Bedii
    Çocukların bu davranışı karanlık odayı gösterip ” gitme oraya öcü var “ diyenler sayesinde sanırım. Çocuğun bilinç altına bu mesaj yerleşmiştir artık ve her ışığı kapattığında bu kaçışı gerçekleştirmesi kaçınılmaz :)

  6. Şüpheli

    ‘Ama mesele koşmakta değil. Asıl mesele dört nala koşarken salona yaklaştıkça yavaşlayıp normal adımlara başlayıp aileye korktuğunu hissettirmemekten geçiyor. İçeriye öyle koşarak girmek olmazdı, salona girildiğinde hiçbir şey yokmuş havasına bürünmek öyle kolay bir şey değildi. ‘ gerçekten bunu birtek benim yaptığımı düşünürdüm. Yalnız değilmişim. :) Bu arada hala korkuyorum karanlıktan desem yalan olmaz hani :)

  7. kralizasyon

    Çok güzel bi tespit abi.

    Hangimiz yapmamışızdır ki bunu küçükken…

  8. Kara Bilal

    ee tumsekler akarlar kazalar neguzeldi o gunler.:)

Yorum yaparak bu yazıdaki tartışmaya katılın

E-posta hesabınız yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

*
*